A gdyby tak nagle miało Cię nie być?
Zapytałam, bo nie wiem,
czy sama dałabym rade,
siedzieć w ogrodzie,
i myśleć nad smutnymi krajami,
naszych światów..

Pewnie
Ubrałabym się w granatową sukienkę
i już nigdy nikt nie ujrzałby
uśmiechów na mojej twarzy,

Pewnie
Pozbierałabym wszystkie krople z nieba, 
żeby już żadna nie próbowała zrozumieć,
nikogo tak, jak nas,


Pewnie
Nikt nie uciszyłby mojego bólu
Tak łagodnie, jak Ty,

Pewnie
Niepewnie wyglądałaby cała moja dotychczasowa
 Pewność.

Nachylasz się i mówisz: jestem
I wtedy ufam Ci, że zawsze będziesz,
Że nigdzie się nie wybierasz dalej,





Zamknięte, w spacerze naszych słów
kontemplowane myśli,
o których dobrze wiemy, 
o których nie można mówić,
które się czuje,
i muszą być zamknięte.
Bądź już zawsze.